استروئیدها دسته ای از ترکیبات آلی هستند که نقش مهمی در فرآیندهای فیزیولوژیکی مختلف در بدن انسان دارند. آنها به طور گسترده در پزشکی برای اثرات ضد التهابی، سرکوب کننده سیستم ایمنی و هورمونی استفاده می شوند. به عنوان یک تامین کننده استروئید، من به روش های مختلف تجویز استروئیدها آشنا هستم و این دانش را در این وبلاگ با شما به اشتراک خواهم گذاشت.
اداره دهان
یکی از رایج ترین روش های تجویز استروئید خوراکی است. استروئیدهای خوراکی به شکل قرص، کپسول یا مایعات هستند. این روش راحت است زیرا نیازی به تجهیزات خاص یا کمک پزشکی ندارد. بیماران می توانند طبق برنامه دوز تجویز شده دارو را در منزل مصرف کنند.
فرآیند مصرف خوراکی با مصرف استروئید شروع می شود. پس از بلعیده شدن، استروئید وارد سیستم گوارشی می شود. در معده به دلیل محیط اسیدی و عمل آنزیم های گوارشی شروع به تجزیه می کند. سپس به سمت روده کوچک حرکت می کند، جایی که بیشتر جذب می شود. مولکول های استروئیدی از طریق دیواره روده به جریان خون جذب می شوند.
با این حال، مصرف خوراکی محدودیت های خود را دارد. ابتدا، کبد می تواند بخش قابل توجهی از استروئید را قبل از رسیدن به گردش خون سیستمیک متابولیزه کند. این به عنوان اولین اثر عبور شناخته می شود، که می تواند فراهمی زیستی استروئید را کاهش دهد. دوم، استروئیدهای خوراکی می توانند عوارض جانبی گوارشی مانند تهوع، استفراغ و زخم معده ایجاد کنند، به ویژه زمانی که در دوزهای بالا یا برای مدت طولانی مصرف شوند.
تجویز تزریقی
استروئیدهای تزریقی یکی دیگر از روش های رایج زایمان است. دو نوع اصلی تزریق وجود دارد: عضلانی (IM) و داخل وریدی (IV).
تزریقات عضلانی
تزریق عضلانی شامل تزریق مستقیم استروئید به عضله است. محل های تزریق معمولاً شامل عضلات سرینی ماکسیموس، دلتوئید و واستوس جانبی است. مزیت تزریق IM این است که آزادسازی نسبتاً آهسته و پایدار استروئید را در جریان خون فراهم می کند. استروئید در طی یک دوره زمانی از بافت عضلانی جذب می شود که می تواند منجر به غلظت خون پایدارتر در مقایسه با مصرف خوراکی شود.
فرآیند تزریق IM به تکنیک آسپتیک مناسب برای جلوگیری از عفونت نیاز دارد. یک متخصص مراقبت های بهداشتی معمولاً تزریق را با استفاده از یک سرنگ و یک سوزن انجام می دهد. سوزن با زاویه 90 درجه به عضله وارد می شود و محلول استروئیدی به آرامی تزریق می شود.
توجه به این نکته ضروری است که در صورت عدم رعایت بهداشت، تزریق مکرر IM می تواند باعث آسیب عضلانی، درد در محل تزریق و ایجاد آبسه شود.
تزریقات داخل وریدی
تزریق داخل وریدی استروئید را مستقیماً وارد جریان خون می کند. این روش یک اثر فوری ایجاد می کند زیرا استروئید به سرعت در سراسر بدن توزیع می شود. تزریق IV اغلب در شرایط اضطراری یا زمانی که نیاز به شروع سریع اثر است استفاده می شود.
با این حال، تزریق IV خطراتی نیز دارد. خطر عفونت، آمبولی (انسداد رگ خونی) و واکنش های نامطلوب به دلیل ورود ناگهانی استروئید به جریان خون وجود دارد. فقط متخصصان آموزش دیده مراقبت های بهداشتی باید تزریق IV را انجام دهند.
مدیریت موضوعی
استروئیدهای موضعی مستقیماً روی پوست اعمال می شوند. آنها به اشکال مختلف مانند کرم، پماد، ژل و لوسیون وجود دارند. تجویز موضعی عمدتاً برای درمان بیماری های پوستی مانند اگزما، پسوریازیس و درماتیت استفاده می شود.
هنگامی که یک استروئید موضعی روی پوست استفاده می شود، به لایه های بیرونی پوست نفوذ کرده و به بافت های زیرین می رسد. سپس استروئید اثر ضد التهابی خود را به صورت موضعی اعمال می کند. این روش دارای مزیت به حداقل رساندن عوارض جانبی سیستمیک است زیرا فقط مقدار کمی از استروئید در جریان خون جذب می شود.
با این حال، استفاده طولانی مدت از استروئیدهای موضعی می تواند باعث عوارض جانبی خاص پوست مانند نازک شدن پوست، علائم کشش و افزایش حساسیت به عفونت شود. همچنین مهم است که از فرمولاسیون مناسب برای شرایط خاص پوست و ناحیه مورد استفاده استفاده کنید. به عنوان مثال، پمادها انسداد بیشتری دارند و برای شرایط پوست خشک بهتر هستند، در حالی که کرم ها سبک تر هستند و برای مناطق مرطوب تر مناسب هستند.
اداره استنشاقی
استروئیدهای استنشاقی معمولاً در درمان بیماریهای تنفسی مانند آسم و بیماری انسداد مزمن ریه (COPD) استفاده میشوند. آنها از طریق استنشاق یا نبولایزر تحویل داده می شوند.
هنگامی که بیمار از دستگاه تنفسی استفاده می کند، استروئید را به شکل یک غبار ریز یا پودر استنشاق می کند. ذرات استروئیدی در مجاری هوایی رسوب میکنند و در آنجا اثرات ضد التهابی خود را اعمال میکنند. استروئیدهای استنشاقی در کاهش التهاب راه هوایی و جلوگیری از حملات آسم بسیار موثر هستند.
مزیت تجویز استنشاقی این است که مستقیماً محل اثر را هدف قرار می دهد که می تواند منجر به درمان مؤثرتر با عوارض جانبی سیستمیک کمتر در مقایسه با استروئیدهای خوراکی یا تزریقی شود. با این حال، استفاده نادرست از داروهای استنشاقی می تواند اثربخشی درمان را کاهش دهد. بیماران باید در مورد روش صحیح استنشاق آموزش ببینند تا اطمینان حاصل شود که استروئید به ریه ها می رسد.
اداره بینی
استروئیدهای بینی برای درمان بیماری های بینی مانند رینیت آلرژیک و پولیپ بینی استفاده می شود. آنها از طریق اسپری بینی تحویل داده می شوند.
هنگامی که بیمار از اسپری بینی استفاده می کند، استروئید به داخل حفره بینی اسپری می شود. ذرات استروئیدی به مخاط بینی می چسبند و اثرات ضد التهابی خود را به صورت موضعی اعمال می کنند. استروئیدهای بینی می توانند احتقان بینی، خارش و عطسه را کاهش دهند.
مشابه تجویز موضعی و استنشاقی، تجویز بینی نیز عوارض جانبی سیستمیک را به حداقل می رساند. با این حال، برخی از بیماران ممکن است عوارض موضعی مانند سوزش بینی، خشکی و خونریزی بینی را تجربه کنند.
تجویز واژینال و رکتوم
استروئیدها را می توان به صورت واژینال یا مقعدی نیز تجویز کرد. استروئیدهای واژن برای درمان آتروفی واژن و سایر بیماری های زنانه استفاده می شود. آنها معمولاً به شکل کرم، قرص یا شیاف هستند.
استروئیدهای رکتال برای درمان بیماری های التهابی روده مانند کولیت اولسراتیو استفاده می شود. آنها به صورت تنقیه یا شیاف تحویل داده می شوند. این راههای تجویز به استروئید اجازه میدهد تا مستقیماً روی بافتهای آسیبدیده عمل کند و قرار گرفتن در معرض سیستمیک را کاهش دهد.
محصولات استروئیدی ما
به عنوان یک تامین کننده استروئید، ما طیف گسترده ای از محصولات استروئیدی با کیفیت بالا را ارائه می دهیم. مثلا داریمکلوکورتولون کاپرواتکه می تواند در فرمولاسیون های موضعی برای بیماری های پوستی استفاده شود. مابتامتازون والرات 2152 - 44 - 5یک استروئید قوی است که می تواند در اشکال مختلف تجویز بسته به نشانه استفاده شود. وDiflucortolone 2607 - 06 - 9یکی دیگر از محصولات ارزشمند در مجموعه ما است.
اگر به محصولات استروئیدی ما علاقه مند هستید، چه برای تحقیقات، تولید پزشکی یا سایر اهداف قانونی، از شما استقبال می کنیم که برای تهیه و مذاکره با ما تماس بگیرید. ما متعهد به ارائه بهترین محصولات و خدمات به شما هستیم.
مراجع
- Katzung، BG، Masters، SB، & Trevor، AJ (2012). فارماکولوژی پایه و بالینی. مک گراو - آموزش و پرورش هیل.
- Rang, HP, Dale, MM, Ritter, JM, & Moore, P. (2016). فارماکولوژی رنگ و دیل. الزویر.
- گودمن، LS، و گیلمن، A. (2006). گودمن و گیلمن، مبانی فارماکولوژیک درمان. مک گراو - هیل حرفه ای.
