I. مقدمه
هیدروکورتیزون سوکسینات یک مشتق مهم استری شده از هیدروکورتیزون است که از نظر بالینی-به عنوان یک پیش داروی رایج گلوکوکورتیکوئید عمل می کند. فعالیتهای دارویی اصلی داروی اصلی را حفظ میکند، از جمله اثرات ضد التهابی، ضد آلرژیک و سرکوبکننده سیستم ایمنی. در مقایسه با هیدروکورتیزون معمولی، اصلاح ساختاری خواص حلالیت آن را به شدت تغییر میدهد، و این گلوگاه صنعتی را حل میکند که هیدروکورتیزون طبیعی حلالیت بسیار ضعیفی در آب دارد و فرمولبندی آن در آمادهسازیهای تزریقی دشوار است. ویژگیهای حلپذیری آن، شاخصهای اصلی فیزیکوشیمیایی برای تحقیقات دارویی-و-توسعه و کاربرد بالینی است که مستقیماً دوز-طراحی فرم، مسیر تجویز، فرآیند انحلال{10}}و{11}}عملکرد دارویی در داخل بدن را تعیین میکند. این مقاله به طور سیستماتیک پروفایل های حلالیت، سازگاری حلال، عوامل موثر و ارزش کاربرد عملی سوکسینات هیدروکورتیزون و نمک سدیم دارویی آن را توصیف می کند.
II. تفاوت اساسی حلالیت بین -ترکیب اسید آزاد خالص و نمک دارویی آن
در تحقیقات علمی معمول و عمل بالینی باید بین هیدروکورتیزون سوکسینات (اسید آزاد) و هیدروکورتیزون سوکسینات سدیم (نمک سدیم دارویی) تمایز قاطع وجود داشته باشد، زیرا این دو ماده حلالیت بسیار متفاوتی از خود نشان می دهند و به راحتی با هم اشتباه گرفته می شوند. شکل اسید آزاد هیدروکورتیزون سوکسینات یک جامد سفید رنگ با خواص فیزیکی و شیمیایی پایدار است. حلالیت در آب بسیار کم است و تقریباً در آب تصفیه شده نامحلول است، در حالی که آزادانه در حلال های آلی مانند استون و اتانول بی آب و محلول در محلول های قلیایی رقیق است. چنین خاصیتی از هسته استروئیدی آبگریز و زنجیره جانبی اسیدی ضعیف-سوکسینیک-در ساختار مولکولی آن سرچشمه میگیرد.
هیدروکورتیزون سدیم سوکسینات، فرم دارویی غالب برای استفاده بالینی، نمک قلیایی سدیم فلز اسید آزاد فوق است که به صورت پودر آمورف هیگروسکوپیک سفید با حلالیت{1} شدیداً تغییر یافته ارائه می شود. این شکل نمک دارای حلالیت عالی در آب-است. داده های فارماکوپه نشان می دهد که حلالیت آن در آب به 1:3 می رسد و آن را به عنوان یک داروی بسیار محلول- طبقه بندی می کند. محلول در اتانول، کمی محلول در استون، و عملاً در حلالهای آلی غیر قطبی از جمله کلروفرم و دی اتیل اتر نامحلول است. اصلاح یونیزاسیون از طریق تشکیل نمک، تجمع آبگریز مولکولهای استروئیدی را مختل میکند، که دلیل اساسی برای کاربرد بالینی محلول در آب است.

III. عملکرد حلالیت در سیستم های حلال مختلف
در سیستم های حلال آبی،هیدروکورتیزونسوکسینات سدیم ظرفیت انحلال عالی را نشان می دهد. این به سرعت در آب تصفیه شده در دمای محیط بدون حلال های کمکی حل می شود. محلول آبی حاصل، قلیایی ضعیفی با محدوده pH پایدار 7.0-8.0 است که با شرایط فیزیولوژیکی انسان سازگار است. با این وجود، محلول آبی آن پایداری محدودی دارد. ذخیره سازی طولانی مدت با رسوب ترکیب اسید آزاد باعث هیدرولیز می شود. به همین دلیل، اکثر آماده سازی های بالینی به صورت پودر لیوفیلیزه برای بازسازی بلافاصله قبل از تجویز عرضه می شوند.
سازگاری معکوس حلال برای این دو شکل در سیستمهای حلال آلی- مشاهده میشود. شکل اسید آزاد آزادانه در اتانول بی آب، استون، DMSO و دیگر حلالهای آلی حل میشود، که اغلب برای تهیه محلولهای با غلظت بالا در تحقیقات آزمایشگاهی استفاده میشود. در مقابل، نمک سدیم حلالیت قابل ملاحظهای-کاهش یافته در اتانول را نشان میدهد (محلول کمی در محلولهای اتانول معمولی)، در حالی که انحلال غلظت متوسط-در DMSO و DMF قابل دستیابی است. نه فرم نمک آزاد-اسید و نه سدیم{9}}به دلیل تطابق قطبی بسیار کم، به طور قابلتوجهی در حلالهای غیرقطبی مانند کلروفرم، دیاتیل اتر و آلکانها قابل حل نیستند.
IV. نتیجه گیری
دما به عنوان یک عامل حیاتی عمل می کند که بر سرعت انحلال و حلالیت تعادل تأثیر می گذارد. نمک سوکسینات سدیم به سرعت در دمای محیط حل می شود، در حالی که سرعت انحلال آبی آن در شرایط دمای پایین کمی کاهش می یابد.
هیدروکورتیزون سوکسینات (اسید آزاد) در حلالهای آلی ضعیف-آب{{1} و آزادانه محلول است، در حالی که نمک سدیم آن حلالیت آب-مناسب برای تجویز فاز آبی بالینی دارد. اختلاف حلالیت آنها از اصلاح یونیزاسیون ساختاری ناشی می شود. دما، مقدار pH و قطبیت حلال پارامترهای کلیدی حاکم بر وضعیت انحلال آنها هستند. مشخصات حلالیت منحصر به فرد آن دارو را قادر می سازد تا تولید راحت و درمان بالینی اضطراری کارآمد را متعادل کند. این به عنوان یک نمونه معمولی از بهینه سازی ساختار دارویی استروئیدی است که ویژگی های فیزیکوشیمیایی آن با الزامات بالینی مطابقت دارد و شواهد فیزیکوشیمیایی حیاتی برای توسعه دوز-و تجویز بالینی استاندارد ارائه می دهد.
