I. پیشینه تحقیق
سرطان پستان سه گانه-منفی (TNBC) یک نوع فرعی تهاجمی از سرطان پستان است که با پتانسیل متاستاتیک بالا و مرگ و میر همراه است. با توجه به محدود بودن درمان های هدفمند موجود برای بیماران TNBC، تقاضای فوری برای شناسایی اهداف درمانی امیدوارکننده و رژیم های درمانی وجود دارد.
برنامه ریزی مجدد متابولیک در تومورهای اولیه و ضایعات متاستاتیک به دلیل تفاوت در تقاضای انرژی و ریزمحیط تغذیه ای توجه رو به رشدی را به خود جلب کرده است. تومورهای مهاجم انعطاف پذیری در استفاده از منبع کربن برای برآوردن نیازهای انرژی زیستی از خود نشان می دهند. اگرچه سلول های سرطانی گلیکولیز بالایی را نشان می دهند، اما از تنفس میتوکندریایی نیز برای تولید ATP قابل توجهی استفاده می کنند.
مطالعات قبلی نشان داده اند که برنامه ریزی مجدد به سمت اکسیداسیون اسیدهای چرب میتوکندری (FAO) به عنوان یک مسیر متابولیک غالب در TNBC عمل می کند. تحقیقات اخیر بیشتر یک حالت متابولیک هیبریدی را در سلولهای سرطانی نشان میدهد که در آن سلولها هم درگیر گلیکولیز و هم فسفوریلاسیون اکسیداتیو (OXPHOS) میشوند. این فنوتیپ متابولیک هیبریدی برای پیشرفت تومور و سازگاری با سوله های متاستاتیک دور بسیار حیاتی است. بنابراین، هدف قرار دادن متابولیسم میتوکندری نشان دهنده یک استراتژی درمانی جذاب برای TNBC است.
بیگوانیدها از جمله متفورمین بهعنوان اولین-عوامل برای دیابت نوع 2 (T2DM)، اخیراً برای کاربردهای ضد سرطانی مورد بررسی قرار گرفتهاند. مشاهدات اپیدمیولوژیک کاهش بروز سرطان در میان بیماران دیابتی دریافت کننده متفورمین انگیزه کارآزمایی های بالینی متعددی را برای ارزیابی متفورمین در بدخیمی های متعدد از جمله TNBC ایجاد کرده است.
با این وجود، متفورمین نمی تواند به غلظت های موثر درمانی در بافت های تومور برسد. در دوزهای مرتبط بالینی، نه تکثیر تومور را سرکوب می کند و نه مزایای بقا را ارائه می دهد. بر این اساس، شناسایی رژیم های ترکیبی مناسب برای غلبه بر اثربخشی محدود ناشی از فراهمی زیستی ضعیف بیگوانیدها یک اولویت فوری است.
فعالیت ضد سرطانی بیگوانیدها عمدتاً به مهار OXPHOS از طریق سرکوب زنجیره انتقال الکترون میتوکندری (ETC) مجتمع I نسبت داده می شود. چندین مطالعه اخیر مدولاسیون متابولیک ناشی از بیگوانیدها را در درمان سرطان بررسی کرده اند. نکته مهم، یک مطالعه بالینی دو زیرگروه تومور متابولیکی متمایز را در بیماران مبتلا به سرطان پستان که با متفورمین درمان میشوند شناسایی کرد، که نتایج بالینی کاملاً متفاوتی را ارائه میکردند: گروه پاسخ رونویسی فسفوریلاسیون اکسیداتیو (OTR) با رونویسی تنظیمشده ژنهای مرتبط OXPHOS{2}}و گروه fluorodeoxy{4}D با افزایش ¹8F-جذب FDG. پس از درمان با متفورمین، تومورهای زیر گروه OTR افزایش تکثیر سلولی و مقاومت دارویی را نشان دادند. تجزیه و تحلیلهای بیشتر تأیید کرد که تجویز متفورمین با دوز درمانی در سرطان پستان اولیه، FAO را در تومورهای OTR افزایش میدهد و فعالسازی FAO با افزایش تکثیر مرتبط است.
بر این اساس، تیم تحقیقاتی پیشنهاد کرد که شناسایی اهداف همراه برنامهریزی مجدد متابولیک در طول درمان با متفورمین برای TNBC برای توسعه درمانهای ترکیبی مؤثر ضروری است.

II. فرضیه علمی و دلیل تحقیق
ادبیات موجود نشان می دهد که FAO می تواند Src کیناز را در TNBC مهاجم فعال کند. بر این اساس، تیم تحقیقاتی این فرضیه را مطرح کردند که سیگنالدهی AMPK با دوز پایین-بیگوانید-ACC{4}}FAO ممکن است مسیر Src را در TNBC راهاندازی کند.
یک تجزیه و تحلیل جامع با استفاده از مدلهای متعدد برای کشف تداخل بین میتوکندری و مسیرهای انکوژنیک ناشی از متفورمین در TNBC انجام شد. فراهمی زیستی متفورمین in vivo اثرات درمان با دوز پایین مشاهده شده در شرایط آزمایشگاهی در پیوندهای زنوگرافت TNBC را خلاصه میکند.
III. یافته های کلیدی تجربی
دوز-اثرات دو جهته وابسته بر فنوتیپهای تومور متفورمین با دوز پایین- سیگنالدهی Src را فعال میکند، در حالی که متفورمین با دوز بالا اثرات مهاری بر مسیر Src دارد. متفورمین با دوز پایین متابولیسم را در TNBC بازسازی می کند تا محور سیگنالینگ FAO-Src کیناز را فعال کند.
فائو بهعنوان یک واسطه میانی محوری عمل میکند مهار دارویی یا ژنتیکی FAO بهطور قابلتوجهی خواص ضد توموری بیگوانیدها را تقویت میکند، و نقش ضروری FAO را در میانجیگری اثرات پرو{0}}توموری ناشی از متفورمین با دوز پایین تأیید میکند.
فعالیت ضد توموری سینرژیک متفورمین همراه با مهارکننده Src بر اساس یافتههای فوق، تیم یک استراتژی درمانی جدید پیشنهاد کرد: متفورمین با دوز بالینی همراه با داساتینیب (یک مهارکننده Src). درمان ترکیبی به طور هم افزایی رشد تومور را در مدلهای پیوند زنوگرافت (PDX) بیمار (PDX) از TNBC سرکوب میکند و متاستاز TNBC را مهار میکند. قابل توجه است که این اثر هم افزایی در موش هایی که از رژیم غذایی پرچرب{3}} تغذیه شده بودند، لغو می شود.
IV. نتیجه گیری تحقیق
بیگوانیدها اثرات متضادی بر پیشرفت TNBC به روشی وابسته به دوز دارند: دوزهای پایین باعث پیشرفت تومور می شوند، در حالی که دوزهای بالا رشد تومور را سرکوب می کنند.
دوز پایین-متفورمینSrc کیناز را در TNBC از طریق مسیر سیگنالینگ AMPK{0}}FAO فعال میکند، که کارایی محدود متفورمین تک عامل- را در دوزهای بالینی توضیح میدهد.
ترکیبی از متفورمین با دوز بالینی و مهارکننده Src داساتینیب پیشرفت و متاستاز TNBC را مهار میکند و یک گزینه درمانی جدید بالقوه برای TNBC متاستاتیک با جایگزینهای درمانی کمیاب ارائه میکند.
V. اهمیت تحقیق و پیامدهای بالینی
این مطالعه اثر دو سویه متفورمین را در درمان سرطان نشان میدهد، این دیدگاه یک طرفه را که صرفاً بر فعالیت ضد سرطانی آن متمرکز شده است، میشکند و مکانیسم زیربنایی پیامدهای رضایتبخش متفورمین تک عاملی را در کارآزماییهای بالینی روشن میکند.
از منظر ترجمه، این کار یک استراتژی ترکیبی را پیشنهاد میکند که مسیرهای بای پس متابولیسم میتوکندری را هدف قرار میدهد تا آبشار pro{0}}تومور FAO-Src فعال شده توسط متفورمین با دوز پایین را مسدود کند. علاوه بر این، این مطالعه نشان میدهد که وضعیت متابولیسم لیپید سیستمیک (مثلاً رژیم غذایی پرچرب) اثربخشی این رژیم ترکیبی را تعدیل میکند و مراجع مهمی را برای طراحی کارآزمایی بالینی بعدی و غربالگری ذینفعان احتمالی فراهم میکند.
